دسته ای قدرت طلب، به وسیله نیروی نظامی، کشور «ایکس» را اشغال می کنند. قدرت طلبان ذکر شده در مرحله بعد، برای اینکه جای پایشان در مناطق اشغال شده محکم شود، از یک تاکتیک استفاده می کنند: طرفداران غیرنظامی خود، از مرد و زن و پیر و جوان را دعوت می کنند تا در مقیاسی انبوه در مناطق اشغال شده ساکن شوند. جمعیت قابل توجهی، این دعوت را می پذیرند. پس در اینجا با دو دسته اشغالگر مواجهیم: نظامی و غیر نظامی که دسته اول نسبت به دسته دم جمعیت ناچیزی دارند.
مردم کشور «ایکس» در مبارزه برای بازپس گیری سرزمین خود می توانند به گزینه های زیر عمل کنند:
1- فقط به اشغالگران نظامی حمله کنند و به اشغالگران غیرنظامی، به این دلیل که غیرنظامی اند اصلاً حمله نکنند. در این صورت تاکتیک قدرت طلبان به نتیجه رسیده است. چرا که اگر حتی تمام نیروهای نظامی آنها کشته شوند و ارتش آنها نابود شود، سرزمین «ایکس» در اشغال باقی مانده است و قرار نیست کسی به اشغالگران غیرنظامی صدمه ای بزند.
2- فقط به اشغالگران غیرنظامی حمله کنند. این گزینه در نگاه اول راهی منطقی به نظر می رسد. چرا که بدنه اصلی اشغالگران را این دسته تشکیل می دهند، اهدافی در دسترس هستند و ضربه زدن به آنها هزینه کمتری دارد. این دسته وقتی ببینند زندگی در سرزمین اشغالی هزینه دارد و امنیت جانی ندارند، تصمیم می گیرند سرزمین اشغال شده را ترک کنند. اما به طور حتم، نظامیان برای حفظ امنیت این دسته وارد عمل خواهند شد. دسته ای از این غیرنظامیان هم ممکن است به جای فرار، در برابر مبارزان کشور «ایکس»، مسلح شوند که در اینصورت دیگر هدف غیرنظامی محسوب نمی شوند. پس مردم کشور «ایکس» اگر بخواهند به اشغالگران غیرنظامی ضربه بزنند به ناچار باید با نظامیان نیز درگیر شوند.
3- به اهداف نظامی و غیرنظامی، هر دو، ضربه بزنند. با توجه به توضیحی که در دو مورد قبل داده شد، منطقی ترین راه، همین گزینه به نظر می رسد.
اگر کشور ایکس را فلسطین بدانیم چیزی که در عملیات استشهادی فلسطینها می بینیم، انتخاب راه سوم است. ضمن اینکه در دنیای امروز به جای گزینه ایکس، هیچ گزینه دیگری به جز فلسطین نمی توان قرار داد. کسی نگوید کشتار انسانهای بیگناه را تجویز کرده ام.