یهود شناخت

به مناسبت ۱۴ مرداد، سالگرد شهادت سیدحسن آیت

متن زیر، مقدمه مقاله ای است که قرار است در یکی از نشریات کشور منتشر شود، بنابراین تا قبل از چاپ این مقاله، از درج کامل آن در وبلاگ خودداری می کنم:

«۲۸ سال از شهادت سيدحسن آيت، دبير سياسي حزب جمهوري اسلامي و نماينده مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي مي گذرد. با آنكه شهيد آيت در سالهاي آخر حيات دنيوي اش به دليل افشاگري عليه جريان معروف به ليبرالها (بني صدر، جبهه ملي و نهضت آزادي) چهره اي خبرساز و مشهور بود، در سالهاي پس از شهادتش نوعي سكوت در معرفي شخصيت، آرا و انديشه هاي وي احساس مي شود. در اين ميان، اگر هم به ندرت از شهيد آيت ياد شده است، اغلب از سوي مخالفان او بوده است كه با تخريب شخصيت آيت و ادعاي سرسپردگي او به شخصيت مشكوكي همچون مظفر بقايي، غير مستقيم، قصد تطهير ليبرالها را داشته اند. همينطور از آنجا كه شهيد آيت، به عنوان عضو مجلس خبرگان قانون اساسي، نقش ویژه ای در گنجاندن اصل ولايت فقيه در قانون اساسي جمهوري اسلامي داشته است، نتيجه مخدوش شدن چهره او، به زعم اين گروه، خدشه در اصل ولايت فقيه خواهد بود.
از ليبرالها، ضدانقلاب و مخالفان ولايت فقيه توقعي نيست كه در مورد شهيد آيت، ديدگاه مثبتي داشته باشند و با وجود افشاگريهاي مستند وي، در مطرح کردن چنین شخصيتی بکوشند. عجيب، سكوتي است كه جريانهاي وابسته به انقلاب اسلامي در مورد ايشان روا داشته اند.

در ميان جريانات سياسي كه جزو خانواده انقلاب شناخته مي شوند، دسته اي كه به چپها معروف شدند، در دوران اقتدار سياسي خود، يعني اولين سالهاي پس از شهادت آيت، روي خوشي به بزرگداشت و معرفي شهيد آيت نشان ندادند و باعث شدند كه غبار فراموشي، روي شخصيت شهيد آيت بنشيند. غباري كه بعدها، براي زدودن آن، افراد جريانهاي رقيب هم کوششی نكردند. افراد و نشريات وابسته به جريان چپ، در 28 سال گذشته، اگر در مورد شهيد آيت سكوت نكرده باشند، هر وقت كه به او اشاره كرده اند، بدون پيشوند «شهيد» و با عباراتي همچون «مرحوم آيت»، «حسن آيت» و... بوده است. مقاله زير، ابتدا به نوع رابطه شهيد آيت با مظفر بقايي و بعد به ريشه يابي سكوت در مورد شهيد آيت پرداخته است. در تنظيم مقاله، علاوه بر منابع مكتوب، از مصاحبه هاي شخصي نگارنده با برخي اشخاص مربوط به اين مساله استفاده شده است كه در جاي خود به آنها اشاره كرده ام.»